Fiordy to wrzynające się w ląd długie, wąskie zatoki morskie, otoczone stromymi ścianami skalnymi. Wyraz „fiord" pochodzi z języka norweskiego, bo właśnie na zachodnim wybrzeżu Norwegii występuje najwięcej malowniczych fiordów. Są one tak długie, że uwzględnia sieje na każdej mapie tego kraju. Na przykład długość fiordu Sogne wynosi 183 km, a przeciętna szerokość około 5 km. W niektórych miejscach ma on ponad kilometr głębokości. Fiordy występują także na wybrzeżach Islandii, Grenlandii, na Alasce, w zachodniej Kanadzie, w południowej części Chile, na południo-wo-zachodnim wybrzeżu Wyspy Południowej w Nowej Zelandii (Park Narodowy Fiordland). Patrząc na mapy tych państw, łatwo zauważyć fiordy. Najdłuższym fiordem świata jest Nord-west, stanowiący część cieśniny Scoresby we wschodniej Grenlandii. Ma on 313 km długości. Tam gdzie się znajdują fiordy, góry sięgają samego wybrzeża. W przeszłości regiony te były pokryte lodowcami. Spływając w dół, do morza, żłobiły one głębokie doliny w kształcie litery U, z płaskim dnem i stromymi zboczami. Poziom wód w morzu był wtedy niższy niż obecnie, co ułatwiało lodowcom wdzieranie się w głąb lądu. Gdy skończyła się epoka lodowcowa, większość lodowców się stopiła i podniósł się poziom wód morskich. Dna dolin zostały zalane i stały się długimi, wąskimi zatokami, czyli fiordami.