W średniowieczu drewniane budynki często płonęły i ogień łatwo się rozprzestrzeniał. Z tego powodu w 1189 r. Ryszard I, król Anglii, nakazał władzom miejskim, by trzymały w pogotowiu (przed domami) sprzęt pożarowy, m.in. żelazne bosaki do ściągania płonących części budynków oraz beczki z wodą. Po straszliwym pożarze Londynu w 1666 r. w mieście zgromadzono więcej odpowiedniego sprzętu. W XVIII w. do gaszenia pożarów używano ręcznych pomp wodnych. W połowie XIX w. pojawiły się motopompy napędzane silnikami parowymi. Wozy strażackie są na ogół wyposażone w długie drabiny do wchodzenia na wyższe kondygnacje budynków. Strażacy wyszkoleni do walki z żywiołem często noszą aparaty tlenowe, ułatwiające oddychanie w zadymionych pomieszczeniach. Równie ważne jak zwalczanie ognia jest zapobieganie pożarom.